Ford Gran Torino Sport 1972

Waar ben ik hem tegen gekomen ?

In 1995 heb ik een Ford Gran Torino Sport uit 1972 bereden in de staat Florida, Verenigde Staten. Ik had vervoer nodig om mij te verplaatsen van en naar het vliegveld van Vero Beach.

En toen ?

Toen ik na ongeveer 10 weken klaar was in Vero, heb ik de wagen lokaal verkocht. Ik had er wat foto's van gemaakt en had er al afscheid van genomen. Terug in Nederland liet ik onder meer die foto's van de Ford zien. Vrienden en collega's waren enthousiast en kregen mij zo gek dat ik de wagen terugkocht en hem liet verschepen naar Amsterdam. Daar heb ik hem toen opgehaald en dat was het begin.

Begin van wat ?

Ik had het kunnen weten vanaf het begin, maar ik wilde het niet zien. Vanaf dag 1 dat deze wagen hier band op Nederlandse grond zette was het niks anders dan ellende. Ik wist dat de versnellingbak lekte, maar die ging het wel uithouden totdat we hier in het zuiden van het land waren aangekomen. Da's ongeveer 2 uur rijden vanaf Amsterdam. Een vriend van mij had me gebracht en wilde ook een stukje rijden in die bak, dus ik sprak af dat ik zou stoppen in de buurt van Rotterdam. Ik stopte op een parkeerplaats langs de snelweg en de Ford viel meteen stil, om niet meer te willen starten. Ik riep de hulp in van de WegenWacht en die kwam met een wagen van de Truckservice. Intussen had ik met de wagen al best wat bekijks getrokken. De Wegenwachter keek eens onder kap, verrichtte wat metingen en kwam met de diagnose dat de bobine niets meer leverde. Dus een nieuwe bobine geinstalleerd en inderdaad, er was weer leven. Hij genoot van de V8 en liet hem even op toeren komen, totdat de versnellingsbak met een grote klap kapot ging. De stilte was pijnlijk. Niemand durfde iets te zeggen. De Wegenwachter pakte een telefoon en belde een auto-ambulance op die me uiteindelijk naar huis heeft gebracht. Wat normaal 2 uur zou duren kostte ons nou meer dan 6 uur.

En toen ?

In de weken en maanden die er toen volgden hebben we de Ford uit elkaar gehaald en veel vervangen en gerepareerd. Allereerst de versnellingsbak, maar ook het interieur, plaat- en spuitwerk, en we stopten er een lekkere geluidsinstallatie in. Omdat het allemaal wat langer duurde dan gepland bleek de gereviseerde bak een beetje vast te zitten omdat we niet de mogelijkheid gehad hadden om hem goed in te laten lopen. Ik kon gebruik maken van de hefbrug van de lokale Volvo-dealer om de bak er even onderuit te halen en te revitaliseren. De monteurs daar hebben meegeholpen om de bak er weer terug in te hangen. Bij het afrijden van de brug schatte iemand de lengte van de motorkap echter te kort in, draaide te vroeg uit en duwde een aanzienlijke deuk in het rechtervoorscherm. Geen nood, dat was verzekeringswerk, maar de Ford moest toch terug naar het carrosseriebedrijf dat in eerste instantie het plaat- en spuitwerk had gedaan. Die begon de wagen te repareren en moest een paar dagen wachten op de verzekering, dus parkeerde die mijn wagen op hun eigen terrein buiten. Een paar dagen later kreeg ik een telefoontje van het bedrijf met de mededeling dat er ingebroken was in de Ford, dat het rechterportierslot was geforceerd, de rugleuning van de achterbank was omgebogen en dat de versterker van de geluidsinstallatie weg was gehaald. Na de nodige papierellende bad ik dat dit toch wel het laatste was.

En

Nee, natuurlijk niet dus. De motor wilde maar niet lekker gaan lopen. Wat we ook deden, we konden er niet achter komen wat de oorzaak zou kunnen zijn. Om maar van de ellende af te zijn, zette ik de wagen via internet te koop. Ten lange leste kwam er iemand op af die hem wel wilde hebben, maar had er nog niet de middelen voor. Ik vertelde hem dat het niet storm liep op de wagen en dat ik wel rustig kon wachten. Totdat plotsklaps een handelaar mij opbelde of de Ford nog te koop stond en of hij mocht komen kijken. Dat was goed en hij bood me cash geld aan. Met een zwaar gemoed nam ik het uiteindelijk maar aan en zag op zijn visitekaartje dat hij uit dezelfde stad kwam als mijn eerste potentiele koper. Met tranen in mijn ogen heb ik toen afscheid genomen van de Ford die me jaren had bezig gehouden.

Klaar ?

Nee. Later op de avond belde de handelaar me op dat hij halverwege was gestrand. Ook dat nog. En dat hij de volgende ochtend de wagen zou laten ophalen. Later die avond kreeg ik telefoon van de verkeerspolitie, of ik mijn wagen weg wilde halen omdat die gevaarlijk op de vluchtstrook stond. Ik vertelde de mensen dat ik hem net had verkocht en dat het mijn zaak niet meer was. Ik ben toch even gaan kijken....De volgende ochtend was de wagen netjes opgehaald. Ondertussen had ik de eerste ge├»nteresseerde gemaild dat de wagen in zijn stad terecht was gekomen en ook bij wie. Die nam meteen het besluit de wagen te gaan ophalen. Die heeft hem dus gekocht en weten te bedingen dat hij gerepareerd werd. Tijdens een manoeuvre echter bij het uitrijden van zijn garage reed hij een vette deuk in de rechterdeur. Nog steeds liep de motor niet zoals het hoorde en nader onderzoek wees uit dat het krukaslager volledig verrot was. Die reparatie was er teveel aan voor onze vriend en verkocht de Ford. Die van handelaar naar handelaar ging en nu ergens toch priv├ębezit schijnt te zijn. Alles wat ik er nou nog van over heb, is dit verhaal, de foto's en een paar onderdelen.

Ford Gran Torino Sport 1972